بنیاد لوسیل پاکارد برای سلامت کودکان، زندگی و میراث تاشیا مورگریج را که روز جمعه، 30 اکتبر در سن 93 سالگی درگذشت، گرامی می‌دارد.
در حالی که بخش عمده‌ای از فعالیت‌های بشردوستانه او بی‌سروصدا انجام می‌شد، سخاوت خارق‌العاده‌اش زندگی بیماران، خانواده‌ها و اعضای تیم مراقبت بی‌شماری را تحت تأثیر قرار داده است. بیمارستان کودکان لوسیل پاکارد استنفورد، دانشکده پزشکی استنفورد و فراتر از آن. تاشیا از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ در هیئت مدیره بیمارستان کودکان لوسیل پاکارد در استنفورد خدمت کرد و عضو انجمن کمکی کودکان، یک گروه در منطقه خلیج سانفرانسیسکو بود که از طریق داوطلبی، نیکوکاری و حمایت، از بیمارستان کودکان پاکارد حمایت می‌کند.
تاشیا به همراه همسرش جان مورگریج، مدیرعامل سابق سیسکو، سخاوتمندانه به بیمارستان کودکان پاکارد و دانشکده پزشکی استنفورد کمک کردند، هرچند که اغلب از قدردانی عمومی خودداری می‌کردند.
“سوزان پاکارد اور، یکی از اعضای قدیمی هیئت مدیره بنیاد، گفت: ”من اولین بار تاشیا را در سال ۱۹۸۸ از طریق گروه کمکی ملاقات کردم. تاشیا به عنوان یک معلم آموزش ویژه، از قبل به رفاه کودکان علاقه داشت. همکاری او با بیمارستان ما در واقع امتداد مراقبت عمیق او از کودکان، به ویژه کودکانی بود که در شرایط سخت‌تری قرار داشتند.“
در دهه ۱۹۹۰، خانواده مورگریجز از برنامه‌های سلامت سیار بیمارستان حمایت اولیه را ارائه دادند. سه دهه بعد، “ون نوجوان” همچنان خدمات مراقبت‌های بهداشتی ضروری را به جوانان محروم در سراسر منطقه خلیج ارائه می‌دهد. تاشیا و جان همچنین در مدرسه چارتر دانشگاه استنفورد، آکادمی ایست پالو آلتو و ریونزوود ریدز، یک برنامه سوادآموزی در همان محله، نقش مهمی داشتند.
تاشیا به داشتن دیدگاه بلندمدت معروف بود.
“او یک بار گفت: ”کارهای خیریه کوتاه‌مدت نیستند. اگر قرار است تغییر قابل توجهی ایجاد کنید، سال‌ها طول می‌کشد، نه ماه‌ها. بنابراین باید تمرکز کنید و پشتکار داشته باشید.“
در سال ۲۰۰۸، خانواده مورگریجز موقوفه ای را برای حمایت از متخصصان اطفال در اوایل دوران حرفه‌ای خود در بیمارستان کودکان پاکارد تأسیس کردند. امروزه، بیش از ۹۰ نفر از اعضای هیئت علمی و پژوهشگران از کمک‌های بشردوستانه آنها بهره‌مند شده‌اند.
“او در همان سال در خبرنامه‌ای نوشت: ”ما تصور می‌کنیم که پاکارد و استنفورد بهترین و باهوش‌ترین افراد را برای هدف بهبود سلامت کودکان جذب کنند.».
نزدیک به ۵۰ نفر از اعضای هیئت علمی و پژوهشگران مورگریج در استنفورد باقی مانده‌اند.
“دکتر مری لئونارد، دارای مدرک کارشناسی ارشد مهندسی پزشکی، گفت: ”وقتی در راهروهای بیمارستان و آزمایشگاه‌های تحقیقاتی قدم می‌زنم، اساتید بی‌شماری را می‌شناسم که به لطف خانواده مورگریجز، حرفه خود را آغاز کرده و در اینجا ماندگار شده‌اند.» آرلین و پیت هارمن، استاد و رئیس بخش اطفال دانشکده پزشکی استنفورد و آدالین جی، پزشک ارشد در بیمارستان کودکان پاکارد. “این قلب میراث تاشیا و جان است: سرمایه‌گذاری روی افراد، اکتشافات و مراقبت‌هایی که برای کودکان و خانواده‌ها تفاوت ایجاد می‌کند.”
یک ماجراجویی باشکوه
تاشیا مورگریج، با نام خانوادگی اصلی فرانکورث، در مناطق روستایی ویسکانسین بزرگ شد. او و جان ترجیح می‌دادند در مورد کمک‌هایشان سکوت کنند و اغلب تحت نام بنیاد توسا، که اشاره‌ای به دبیرستان واواتوسا در نزدیکی میلواکی، جایی که این دو عزیز برای اولین بار یکدیگر را ملاقات کردند، بود، کمک‌های خود را اهدا می‌کردند.
سفر این زوج به طور پیوسته به سمت غرب پیش رفت، ابتدا به مدیسون، جایی که در سال ۱۹۵۵ جان با مدرک لیسانس مدیریت بازرگانی و تاشیا با مدرک لیسانس آموزش فارغ‌التحصیل شدند. سپس بیش از ۲۰۰۰ مایل تا پالو آلتو، جایی که جان در دانشکده بازرگانی استنفورد ثبت نام کرد و بعداً در سال ۱۹۸۸ مدیرعامل سیسکو سیستمز شد و این شرکت فناوری را به سهامی عام تبدیل کرد.
تاشیا فعالیت حرفه‌ای ۵۰ ساله خود را به عنوان معلم آموزش ویژه در سیلیکون ولی آغاز کرد و بعدها مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته آموزش از کالج لزلی دریافت کرد.
آنها درباره آن آغاز امیدوارکننده نوشتند: “تمام دارایی ما در فورد مدل ۱۹۵۰ ما جا می‌شود و تمام ثروت ما در جیب عقب شلوارمان. این آغاز یک ماجراجویی باشکوه بود!”
در سال ۲۰۱۰، مورگریجز این قرارداد را امضا کرد. تعهد دادن, و به نیکوکارانی مانند وارن بافت و بیل گیتس پیوست که قول داده‌اند بخش عمده‌ای از درآمد خود را در طول زندگی‌شان اهدا کنند. در حقیقت، آنها تا آن زمان بیش از نیمی از درآمد خود را بخشیده بودند.
“تاشیا گفت: ”کارهای خیریه واقعاً تأثیر زیادی بر زندگی هر دوی ما داشته است، زیرا ما افراد فعالی هستیم.».
خانواده‌ی مورگریجز در دهه‌ی ۶۰ زندگی‌شان، ۴۴۰۰ مایل را با دوچرخه در سراسر ایالات متحده پیمودند و در دهه‌ی ۷۰ زندگی‌شان، مسیر طولانی در کوه‌های گرین ورمونت - ۷۷ کوه را در ۳۰ روز - پیاده‌روی کردند. نام مسیرشان “مردم پیر” بود که نوه‌شان به آنها داده بود.
“تاشیا گفت: ”هیچ‌کدام از ما به عنوان افراد بازنشسته که روی مبل کتاب می‌خوانند یا گلف بازی می‌کنند یا به دور دنیا سفر می‌کنند، خیلی خوب عمل نمی‌کنیم. این اصلاً برای ما جواب نمی‌دهد.».
تاشیا و جان ۷۱ سال با هم زندگی کردند و زندگی پرماجرایی را با پسر، دختر، شش نوه و ده نتیجه‌شان گذراندند. تاشیا پیش از او، پسر بزرگشان، پیتر، از دنیا رفته بود.