درست قبل از اینکه تاکر دیویس ۲۷ ساله شود، به کارسینوم هپاتوسلولار فیبرولاملار (FL-HCC) مبتلا شد. FL-HCC یک سرطان کبد نادر است که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان جوانی که سابقه بیماری کبدی ندارند، رخ میدهد. FL-HCC میزان بروز ۱ در ۵،۰۰۰،۰۰۰ در جمعیت عمومی دارد. سرطانهای بسیار نادر به سرطانهایی گفته میشود که کمتر از ۱۰۰۰ مورد در سال دارند. FL-HCC سالانه تقریباً در ۲۰۰ تا ۳۰۰ بیمار در ایالات متحده تشخیص داده میشود.
کمی پس از تشخیص بیماری، تاکر به همراه سه نفر از دوستانش، آلیشا استرنبرگر، چارلز بیرمن و درک گیلکریست، این موسسه را تأسیس کردند. بنیاد سرطان فیبرولاملار (FCF). ماموریت FCF یافتن درمان و گزینههای درمانی برای FL-HCC، افزایش آگاهی در مورد این بیماری و ارتباط و حمایت از جامعه بیماران FL-HCC و خانوادههای آنها است. از زمان تأسیس FCF در سال ۲۰۰۹، آنها تقریباً ۱.۴ میلیون دلار در تحقیقات سرمایهگذاری کردهاند.
برای کمک به یافتن درمان و گزینههای درمانی جدید برای FL-HCC، FCF بودجه تحقیقات در موسسات درجه یک جهانی، از جمله دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد را تأمین میکند. دکتر جولین سیج، استاد خونشناسی/انکولوژی و ژنتیک کودکان، کمکهزینه دو ساله $292,242 را از FCF برای توسعه یک مدل موش پیشبالینی از FL-HCC دریافت کرد. آزمایشهای بالینی برای FL-HCC به این دلیل محدود است که این بیماری بسیار نادر است و بیشتر در نوجوانان و بزرگسالان جوان رخ میدهد. توسعه مدلهای پیشبالینی دقیق برای توسعه درمانهای بهتر برای بیماران مبتلا به FL-HCC ضروری است. این مدلها میتوانند برای بررسی مکانیسمهای اساسی توسعه FL-HCC، شناسایی بالقوه اهداف درمانی جدید و آزمایش استراتژیهای درمانی جدید مورد استفاده قرار گیرند. اگرچه FL-HCC یک سرطان بسیار نادر است، امید دکتر سیج و FCF این است که برخی از آموختههای حاصل از تحقیقات FL-HCC را بتوان برای سایر انواع سرطان به کار برد. همانطور که دکتر سیج توضیح میدهد، "علاقه اولیه من به FL-HCC از کار گذشته من در سرطانهای نادر کودکان مانند رتینوبلاستوما ناشی شد. بسیاری از این تومورهای نادر میتوانند چیزهای زیادی در مورد مکانیسمهای اساسی تومورزایی به ما بیاموزند."
پس از اولین سال اعطای کمک هزینه، جان هاپر، مدیر اجرایی FCF و جان کریگ، عضو هیئت مدیره، از دکتر سیج و آزمایشگاه او بازدید کردند تا درباره پیشرفت پروژه اطلاعات بیشتری کسب کنند. دکتر کریگ، پاتولوژیستی که مسئول نامگذاری FL-HCC بود، همچنین کمیته بررسی کمک هزینه FCF را رهبری میکند. پم کریگ، پزشک متخصص، همسر دکتر جان کریگ، نیز در جلسهای با دکتر سیج شرکت کرد. هیئت FCF از آزمایشگاه دکتر سیج بازدید کردند و سپس به ارائه گری کولز، محقق فوق دکترا در آزمایشگاه دکتر سیج گوش دادند. دکتر کولز نتایج تلاشهای تیم برای توسعه سویههایی از موشها را که حاوی یک تغییر ژنتیکی متمایز هستند که منجر به ادغام دو پروتئین، DnaJB1 و PKA میشود، به اشتراک گذاشت. مشخص شده است که این ادغام در تمام تومورهای FL-HCC که تاکنون توالییابی شدهاند، از جمله بیمارانی که در استنفورد به عنوان همکاری بین تیم دکتر سیج، دکتر آرون رنگاسوامی (انکولوژیست بالینی در بیمارستان کودکان لوسیل پاکارد استنفورد)، دکتر فلورت هازارد (آسیبشناس مرکز پزشکی دانشگاه استنفورد) و دکتر مایکل اسنایدر (مدیر مرکز ژنومیک و پزشکی شخصیسازی شده در دانشگاه استنفورد) توالییابی شدهاند، وجود دارد. اگر پروتئین ادغامشده باعث ایجاد تومور در سویههای موشی شود که دکتر سیج و دکتر کولز در حال توسعه آنها هستند، به طور قطعی نشان میدهد که بیان آن یک گام اساسی در رشد تومور FL-HCC است و بینشهای جدیدی در مورد توسعه FL-HCC ارائه میدهد. تولید موشهایی که تومورهای FL-HCC شبیه به تومورهای انسانی ایجاد میکنند، یک بستر پیشبالینی ارزشمند برای آزمایش درمانهای جدید فراهم میکند. جان هاپر از FCF خاطرنشان میکند: «کار تحقیقاتی تیم چشمگیر دکتر سیج برای تسریع مسیر درمانهای درمانی برای بیماران فیبرولاملار بسیار مهم است.» «به عنوان بخش مهمی از جامعهی FCF، رویکرد منحصر به فرد استنفورد نقش حیاتی در کوتاهمدت و بلندمدت در تحقیقات پایه و کاربردیسازی ایفا خواهد کرد.»
تحقیقات دانشکده پزشکی استنفورد به دلیل رویکرد مشارکتی و بین رشتهای اعضای هیئت علمی آن برای حل پیچیدهترین مشکلات جهان، در لبهی پیشرو قرار دارد. دکتر سیج توضیح داد: «استنفورد مکانی بینظیر برای مطالعهی بیماریهایی مانند FL-HCC است، با گروهی برجسته از پزشکان که در درمان کودکان مبتلا به سرطان کبد مشارکت دارند و فناوریهای منحصر به فردی برای بررسی زیستشناسی سلولهای سرطان کبد، از جمله رویکردهای پیشرفته ژنتیک، ژنومیک و پروتئومیکس، در اختیار دارد.» دکتر کولز نیز همین نظر را تکرار میکند: «من همیشه به بیماریهای کودکان و بیماریهای رشدی علاقهمند بودهام و معتقدم که دانشگاه استنفورد یک جامعهی علمی باورنکردنی و مشارکتی است که محیطی ایدهآل برای پرسیدن سوالاتی در مورد منشأ بیماریهایی مانند FL-HCC محسوب میشود.»
دکتر کولز علاوه بر اینکه از تحصیل زیر نظر یک مربی موفق به نام دکتر سیج خوشحال است، در مورد تحقیقات FL-HCC خود نیز خوشبین است: «من از انجام آموزش پسادکترا در دانشگاه استنفورد تحت راهنمایی دکتر سیج هیجانزدهام. من معتقدم که کار ما درک ما از زیستشناسی FL-HCC را افزایش داده و اطلاعاتی را برای کمک به طراحی درمانهای آینده ارائه میدهد.»
