نظر: اشتباه گرفتن یک کامیون اسباببازی با اسلحه - چرا مأموران اجرای قانون به آموزش در مورد نیازهای ویژه نیاز دارند
به عنوان خانوادهها و مراقبان بزرگسالان و نوجوانان مبتلا به اوتیسم شدید، اغلب وقتی در مکانهای عمومی با عزیزانمان هستیم، دچار سوءتفاهم میشویم. تابستان گذشته، در شمال میامی، پلیس سعی کرد به آرنالدو ریوس، یک بزرگسال مبتلا به اوتیسم، که فکر میکرد اسلحه در دست دارد، شلیک کند. در عوض، آنها به درمانگر این مرد که در کنار او نشسته بود، شلیک کردند و او را زخمی کردند.
اما داستان به اینجا ختم نشد. پس از تیراندازی، ریوس مجبور شد بیش از یک ماه در بخش روانپزشکی بستری شود، جایی که چندین طغیان خشونتآمیز داشت. در ماه اوت، او به یک موسسه دولتی فرستاده شد که سابقه سوءاستفاده و بیتوجهی دارد. کمبود خانههای گروهی در فلوریدا، همراه با چالشهای رفتاری درمان نشده ریوس، به این معنی بود که این تنها گزینه او بود. ماه گذشته، وزارت دادگستری بررسی پرونده را آغاز کرد تا ببیند آیا اداره پلیس شمال میامی قانون آمریکاییهای دارای معلولیت را نقض کرده است یا خیر.
از آنجایی که من مادر یک پسر بزرگسال مبتلا به اوتیسم هستم، داستان ریوس بسیار به من نزدیک است. پسر من هم دورههای رفتاری شدیدی داشته که باعث تماس با ۹۱۱ شده است، از طرف همسایهها و همچنین کارکنانی که در خانههای گروهی و سایر محلهای زندگی که پسرم در آنها اقامت داشته، کار میکردند. ما واکنشهای عالی و مضری از سوی مجریان قانون به پسرمان داشتهایم. در بهترین حالت، مأموران پلیس ابتدا با مراقبان صحبت کردند، به آرامی و با آرامش به پسرمان نزدیک شدند و به او فرصت دادند تا به موقع و با همکاری حرکت کند. در بدترین حالت، مأموران از پسر ما که از قبل آرام بود و مهارتهای کلامی محدودی داشت، سؤالات مکرر پرسیدند و باعث شدند وقتی نتوانست سؤالات اتهامی آنها را بفهمد، آشفته شود. در یک مورد، مأموران حرکت او برای ترک اتاق را اشتباه تعبیر کردند تا از سؤالات نامفهوم آنها اجتناب کنند و به او دستبند زدند و او را در حالت آشفته بردند، حتی اگر قبل از برخورد آرام بود. در مورد دیگر، پلیس از راه رسید و میخواست قبل از اینکه ابتدا سعی کند او را با آرامش ترک کند (که در نهایت این کار را کرد)، از شوکر برای بیرون بردن او از خانه استفاده کند.
مأموران اجرای قانون و امدادگران اولیه باید از کل جمعیت، از جمله افراد مبتلا به اوتیسم و سایر معلولیتهای رشدی، محافظت کنند. اگرچه این افراد ممکن است رفتارهایی متفاوت از جمعیت عمومی، به ویژه در هنگام استرس، از خود نشان دهند، اما همه شهروندانی با حق یکسان برای برخورداری از رفتار منصفانه توسط امدادگران هستند. برای خدمترسانی کامل به عموم مردم، مأموران اجرای قانون ما باید آموزش ببینند تا افرادی را که شناخت کمی دارند، نمیتوانند به خوبی ارتباط برقرار کنند و ممکن است تلاشهایی را که برای کمک به آنها انجام میشود، اشتباه درک کنند، تشخیص دهند و به طور مناسب به آنها پاسخ دهند. پاسخها باید بر کمک به این افراد برای کاهش تنش تا حد امکان با خیال راحت و آرامش متمرکز باشد. تنها در این صورت است که بزرگسالانی که کامیونهای اسباببازی را در دست دارند و مردان جوانی که مهارتهای کلامی محدودی دارند، میتوانند واقعاً در جامعه ما ایمن باشند.
ایرنه لیترلند عضو هیئت مدیره انجمن اوتیسم منطقه خلیج سانفرانسیسکو است. او همچنین در کمیته مشورتی محلی خودمختاری در خلیج شرقی و در هیئت مدیره شورای برنامهریزی و مشاوره معلولیتهای رشدی شهرستان آلامدا فعالیت دارد. او به عنوان حسابدار غیرانتفاعی و مشاور مدیریت مالی فعالیت میکند.
